Mon Cherrie est hartstikke passé. Superjammer. Het ging zo.
Ik kwam thuis en liep niet, zoals ik gebruikelijk doe, meteen door naar de achterkant van mijn koekblik om te zien hoe het er voor stond met mijn liefdesplant. Neen, ik zat eerst uren en uren achter de computer, vergaapte me aan het exhibitionistische gedrag van sommige van mijn naaste vrienden, bekeek een stomme aflevering van een stomme serie en pas toen de klok al lang middernacht had geslagen en ik moede oogleden begon te krijgen, liep ik eens naar de andere zijde waar ook mijn bed staat. Zat ik er al die tijd zo goed als met mijn neus bovenop, heb ik niets gemerkt. Er was geen redden meer aan.
De knak werd quasi ondersteund door het koord waaraan ik hem onlangs nog aan de gordijnroede heb bevestigd. Voor extra steun, begrijp je wel. Heeft ‘ie zich zomaar aan mijn liefde opgehangen.
De aanblik van die laatste paar levenloze bolletjes, dichter bij de grond dan ze lief was, viel me zwaar en zonder er verder lang over na te denken heb ik Mon Cherrie, hoppa, op het balkon gezet, tussen de urnen van zijn voorgangers. Alsof ik er voor betaald had begon het direct uitbundig te sneeuwen en in een mum van tijd bleef er van mijn trots slechts een wat vreemd gevormde sneeuwpop over.
Ik vanachter het glas, één langzame traan over de wang. Vioolmuziek. Fade out.
The End.
Ik heb door het hele huis post-itjes opgehangen: “Af en toe water geven”, Mon Cherrie herinnert me er niet meer aan.
