Kantoor

Ik werk tegenwoordig. Niet heel hard, maar ik werk. Ik heb een eigen bureau, met een eigen ergonomische stoel en een eigen trits post-its in alle maten en kleuren. Ik had me wel iets anders voorgesteld van het leven van ná-toen-er-nog-volop-mogelijkheden-waren. Ik had me in ieder geval een leven voorgesteld. Needless to say; ik heb me vergist.

Mijn kantoor heeft zwart marmeren vloeren, spierwitte muren, twaalf verdiepingen die er allemaal hetzelfde uitzien en vier liften die je naar believe naar die verdiepingen vervoeren.  De liftschaten zitten midden in het pand en de deuren die je de toegang ertoe ontzeggen, tenzij je een pasje bezit – met een overbelichte foto erop, genomen op je eerste werkdag, met een glazige blik, al met het vage vermoeden verkeerd te zitten- doen een vergeefse poging je ervan te overtuigen dat er alleen een nog kwaadaardiger buitenwereld bestaat dan de kwaadaardige wereld tussen deze muren; het giert dat het een aard heeft.

Er zijn ook ramen op mijn kantoor. Ze kunnen niet open. Wel is er klimaatbeheersing. Klimaatbeheersing. Natuurlijk is de klimaatbeheersing kapot. Hartstikke kapot zelfs; het ene moment nadert de temperatuur het nulpunt, het andere moment zweet je haast van je ergonomische stoel af. De luchtvochtigheid laat ook te wensen over. Het zal daar wel mee te maken hebben dat er in het hele pand geen echte plant te vinden is. Wel plastic planten, och ja, die zijn er wel.

Er zijn natuurlijk ook mensen op mijn kantoor. Maar die praten niet met elkaar. Wel roddelen ze over elkaar, op fluistertoon, niet eens zo dat het onopgemerkt kan blijven. Ze verdienen geld, zodat ze nadat ze dat gedaan hebben iets leuks kunnen gaan doen. Ik vraag me af wat dat is, iets leuks.

Ik heb besloten te stoppen met werken op mijn kantoor. Logisch. Ik had er toch al niet zo’n band mee, dus ik verwacht niet dat het afscheid me zwaar zal vallen. Je begrijpt dat het leven van ná toen-er-nog-klimaatbeheersing-was heel wat mogelijkheden biedt. Zo verwacht ik in ieder geval af te komen van mijn huilbuien zo ‘s ochtend op de fiets s’ middags op de fiets en ‘s avonds in bed. Dat zou, vind ik, al een behoorlijke oogst zijn.

Ik hou je op de hoogte

Stoppen

Als ik íets goed kan, dan is het wel doorgaan. Oh, ik ben zo goed in doorgaan. Ik kan doorgaan tot ik erbij neerval. Ik win inmiddels hardloopwedstrijden op mijn tandvlees, dat er aan gewend is geraakt dat ik het, verzwaard met het aanzienlijke gewicht van Ziel Onder Mijn Arm, vertrappel.

Ik leur tot ver na sluitingstijd om nog één rondje, ik rook nádat ik mijn tanden heb gepoetst de laatste sigaret van de-avond-ik-wou-dat-’ie-nooit-voorbij-ging, ik blijf jarenlang om de verkeerde vent heendraaien, ik voltooi opleidingen die me ongelukkig maken, verslijt schoenen tot op het bot, schep vier keer mijn bord vol, slaap twaalf uur per nacht, douche steevast een uur, ruim, een column schrijven kost me zo’n beetje een halve dag en ik kauw al jaren systematisch de binnenkant van mijn wangen kapot. Gewoon omdat ik niet kan stoppen en daarmee steven ik onverbiddelijk af op een diep, diep ongelukkige toekomst.

Mensen die stoppen zijn in mijn ogen helden. Altijd al geweest. Stoppen vergt lef, doorzettingsvermogen (heb ik!) en een flinke portie zelfkennis. In mijn ideale wereld stoppen alleen zij die weten wie ze zijn, wat ze kunnen en wat ze willen.  Ik voeg me per vandaag, met een enorme dosis fake it till you make it, bij hen. Stoppen is immers ook een soort van opnieuw beginnen.

Ik stop met roken, ik stop met mijn studie (wat maakt dat ik volgens mijn introductie-pagina enkel nog zwem, wat per definitie onwaar is, doch vanuit metafysisch oogpunt bekeken een zekere kern van waarheid bezit), ik stop met langslapen, excessief drinken, mijn nek kraken en zonder mijn gezicht schoon te maken naar bed te gaan. Ik ga mooie dingen doen. Die ook nog eens goed voor de gezondheid zijn. Dingen waarbij, als het even kan, geen computers, kantoor-units, flexplekken, loonstrookjes en incheck-kaarten in het spel zijn.

(Oh heer, leid mij naar de eeuwige WW-velden.)

En toen kwam er een olifantje met een hele lange snuit, en die blies het verhaaltje over het meisje dat altijd maar doorging,

hartstikke uit.