Als ik íets goed kan, dan is het wel doorgaan. Oh, ik ben zo goed in doorgaan. Ik kan doorgaan tot ik erbij neerval. Ik win inmiddels hardloopwedstrijden op mijn tandvlees, dat er aan gewend is geraakt dat ik het, verzwaard met het aanzienlijke gewicht van Ziel Onder Mijn Arm, vertrappel.
Ik leur tot ver na sluitingstijd om nog één rondje, ik rook nádat ik mijn tanden heb gepoetst de laatste sigaret van de-avond-ik-wou-dat-’ie-nooit-voorbij-ging, ik blijf jarenlang om de verkeerde vent heendraaien, ik voltooi opleidingen die me ongelukkig maken, verslijt schoenen tot op het bot, schep vier keer mijn bord vol, slaap twaalf uur per nacht, douche steevast een uur, ruim, een column schrijven kost me zo’n beetje een halve dag en ik kauw al jaren systematisch de binnenkant van mijn wangen kapot. Gewoon omdat ik niet kan stoppen en daarmee steven ik onverbiddelijk af op een diep, diep ongelukkige toekomst.
Mensen die stoppen zijn in mijn ogen helden. Altijd al geweest. Stoppen vergt lef, doorzettingsvermogen (heb ik!) en een flinke portie zelfkennis. In mijn ideale wereld stoppen alleen zij die weten wie ze zijn, wat ze kunnen en wat ze willen. Ik voeg me per vandaag, met een enorme dosis fake it till you make it, bij hen. Stoppen is immers ook een soort van opnieuw beginnen.
Ik stop met roken, ik stop met mijn studie (wat maakt dat ik volgens mijn introductie-pagina enkel nog zwem, wat per definitie onwaar is, doch vanuit metafysisch oogpunt bekeken een zekere kern van waarheid bezit), ik stop met langslapen, excessief drinken, mijn nek kraken en zonder mijn gezicht schoon te maken naar bed te gaan. Ik ga mooie dingen doen. Die ook nog eens goed voor de gezondheid zijn. Dingen waarbij, als het even kan, geen computers, kantoor-units, flexplekken, loonstrookjes en incheck-kaarten in het spel zijn.
(Oh heer, leid mij naar de eeuwige WW-velden.)
En toen kwam er een olifantje met een hele lange snuit, en die blies het verhaaltje over het meisje dat altijd maar doorging,
hartstikke uit.
