Vlak voordat ik een wereldreiziger werd, vroeger dus (voor wie het echt wil weten: mijn reis duurde netto 6 dagen), had ik een vriend; de Dichter. Best een schat. Ik had me nog niet voorgenomen nooit meer iets stoms te doen dus op een dag heb ik hem met een enorme (spreekwoordelijke) klats in zijn gezicht de laan uit gestuurd. Toen had ik zomaar een ex en die heb ik nu nog. Tranendal enerzijds, ongekende horizonten anderzijds.
De Dichter stuurde me regelmatig liefdesbrieven. Échte liefdesbrieven, van papier en inkt die door de postbode bezorgd werden. Handgeschreven, ook nog. Zo heb ik geleerd dat ik dol, maar dan ook echt dól ben op post. Digitale post vind ik ook leuk, minder, maar ook leuk. Ik schreef natuurlijk brieven terug. Aanvankelijk hadden de mijne de strekking dat ik geen gebruik wenste te maken van de diensten van de Dichter. Het vlees is zwak dus vier hemeltergend mooie schrijfsels later (van zijn hand) ging ik toch voor de bijl. Je zou het best stom kunnen noemen om te vallen voor louter woorden. Maar goed.
Ik ben er zo wel achter gekomen dat er in mij een heel klein kaboutertje woont dat leeft van romantiek. Ik vind dat dat kaboutertje, we noemen hem Imponderabeltje, omdat ik vind dat kaboutertjes best gekke namen mogen hebben, afgekort Abeltje, nog korter; A, heus bestaansrecht heeft. Sterker nog, ik vind dat Abeltje mijn mentor moet worden. Daarom: welkom Abeltje, wees welkom in mijn leven! Wijs mij de weg, leid mij langs schitterende zonsondergangen en geurende boeketten naar de hof van Eden! Ik en mijn jetlag, we zijn er klaar voor.
Het regent nu buiten. Romantisch.
Het gaat al best de goede kant op, vind ik.
