Ik heb een calvinistische kater. Geen traditionele van de alcohol, nou vooruit, ook een beetje, maar vooral van de winter. Zes dagen in de zon, opnieuw beginnen en dan krijg je dit.
Ik heb geprobeerd de pijn wat te verzachten met de Neef. De Neef is niet míjn neef - God verhoede – maar de neef van mijn goede vriend de Filosoof. De Filosoof heeft ook last van de vallende blaadjes. De Neef vermoedelijk evenzeer, waarom anders zou hij zich vrijwillig tot springveerkussen laten degraderen? Mijn Vader heeft het, mijn Moeder, Mijn Vriendin, de Actrice, de Feminist, de Columnist en de Dikzak. Allemaal. Mijn vriend De Patheet heeft er natuurlijk het meeste last van. Hij heeft zelfs paniekaanvallen van de donkerte gekregen. Voor opluisterende woorden hoef ik bij mijn vrienden dus niet aan te kloppen.
Kleine Zus, die niet zozeer jonger is dan ik (we zaten zelfs bij elkaar in de klas) maar wier kruin ik wel degelijk van boven kan zien wanneer ik op platte voeten voor haar sta, houdt juist van de winter. “Lekker knus, kaarsje aan, dekentje over de voetjes”. Ik daarentegen, ga ervan aan de drank.
Kleine Zus nodigt me af en toe nog welwillend uit voor een oud Hollands bordspelletje en een mok warme dit of dat zonder alcohol aan de keukentafel, maar aldaar gezeten bekruipt me steevast de angst elders mijn vaccin tegen de kou mis te lopen, die natuurlijk precies tot op dat moment met een biertje in zijn hand aan de bar van de kroeg aan de andere kant van de stad stond te wachten op een jonkvrouwe in nood als ik, maar die nu ze toch niet is gekomen, zelf dan ook maar op huis aan gaat. Handschoenen aan, sjaal om, mutsje op. En een glimlach, want hij is een rasoptimist.
En als Abeltje en ik binnen stappen, vastbesloten om de winter te komen verdrinken, staat hij daar precies zo, slaakt een zucht van herkenning en dan betaalt hij met een resoluut doch vriendelijk gebaar de rekening en tilt hij me zonder dat ik ook maar een druppel heb gedronken, ”ik red je wel”, en alsof ik helemaal niets weeg, over de drempel, zo de koude avond weer in die nog jong is en opeens niet zo koud meer voelt nu mijn vaccin hem trotseert met zwierend zwaard en warm gelach. En dan gingen we in een bed met schone lakens naar All you need is love kijken, de kersteditie, en voor we het wisten was het weer lente.
