Kind

Ik heb deze week -vraag niet waarom- zeven onwaarschijnlijk lieve dwergjes tot mijn beschikking. Ze zijn rond de tien jaar oud en maken de meest woeste moedergevoelens in me los. Soms moet ik tranen van ontroering onderdrukken wanneer eentje zich weer van zijn schattigste of pre-puberaalste kant laat zien. Dan wens ik er zo eentje helemaal voor mij alleen om voortdurend mee te mogen spelen.

Natuurlijk denk ik dan ook aan Ex, met wie ik dat best ambieerde. Gare baf, zure paf en wat niet al,  maar één en één is twee en Ex en ik zijn dat niet. Laat staan drie en al helemaal geen zeven. Ik mag me dus best rijk rekenen. Deze week dan.

Treurnis

Omdat ik in de rouw ben, vergeef ik mezelf net iets teveel. Zo heb ik dit weekend -dronken, het moet gezegd- een potentiële werkgever de huid vol gescholden en heb ik op één van de eerste mooie dagen van het jaar voornamelijk in bed liggen huilen. De vloer van mijn slaapkamer ligt bezaaid met kleding- vies en schoon door elkaar heen- en de po die ik voor nachtelijk moeten gebruik, raakt langzaam maar zeker overvol. Het was de taak van Ex die te legen.

Niettemin douche ik elke dag, trek ik zelfs een schone onderbroek aan, maak ik me op en eet ik zo nu en dan iets. Niet veel, edoch. Afvallen moest ik toch. Kantoor blijkt ineens een toevluchtsoord en zo kan ik niet anders dan concluderen dat elk voordeel z’n nadeel heb.

Uitzet

Vriend heeft mij – omwille van zijn persoonlijke ontwikkeling – bedrogen. Ik ben dus weer alleen en dat is even wen(n)en.

Vandaag ben ik begonnen aan de grote schoonmaak. Alle boeken die Vriend (hierna; Ex) mij gaf en die ik nooit gelezen heb en alle boeken die ik hem gaf en die hij nooit heeft gelezen, kwamen allemaal onder in de wasmand terecht die ik ooit van hem gekregen heb. Daarbovenop een stapeltje dvd’s die we nooit gekeken hebben – of in ieder geval nooit samen – en daar weer bovenop een hele bups vies wasgoed. Onderbroeken en sokken, eenlingen voornamelijk. Typisch.

Toen ik een aantal jaren geleden jarig was en nog in de overtuiging oud te worden met de Dichter – de voorganger van Ex – kreeg ik van hem het Neurotisch Handboek cadeau. Het is een belachelijk schrijfsel met tips om zo ongelukkig mogelijk te kunnen worden, natuurlijk met een ludieke knipoog van de gestoorde schrijver. De Dichter dacht mij er werkelijk een plezier mee te doen, want voorin had hij met krullerige letters iets gekrabbeld in de trant van wat-fijn-toch-dat-je-altijd-zo-zit-te-zeiken-daardoor-verdiept-onze-relatie-maar-al-te-zeer. Woest was ik, zoals men zich wel voor kan stellen.

Dit flut van een boek prijkt nu bovenop alle zooi die – als Ex het niet heel gauw bij me weg haalt – deze zondag nog bij het grofvuil komt te staan. De bladzijde waarop de Dichter mij destijds zo smalend had toegesproken heb ik losgescheurd en op het titelblad staat nu geschreven; Doe er je voordeel mee, zak. Ik dacht, wijsheid moet je doorgeven.