Ring

Ik draag mijn ring weer. De inscriptie zou nu natuurlijk moeten luiden “wees dan maar zelf trouw aan jezelf”, maar goed. Ik heb gezegd.

Wanneer je in de rouw bent, is het dragen van een ring het beste wat je kunt doen.  Geen kerel waagt zich tegenwoordig nog aan een getrouwde vrouw en als ‘ie toch zo stom is, dan altijd nog met het veilige idee dat het wel bij wat flirten zal blijven. Zo heb je als single vrouw alle tijd het verleden eens rustig te overdenken.

En toch, ik lijd niet meer zoals vroeger. Vroeger at ik tenminste niets meer – zo nu en dan een banaan-, sliep ik slecht en liet ik alles wat ik zorgvuldig had opgebouwd met een enorme rigueur en met onmiddellijke ingang uit mijn handen kletteren wanneer ik werd bedrogen dan wel bedrogen had. Maar nu doet het scheiden me- deze week dan –  weinig. Ik ga op tijd naar bed, poets zelfs mijn tanden voordien – behalve gisteren dan-, eet heel gezond en drie keer per dag, ik ben niet aan de drank gegaan en ik gooi mijn lijf ook niet te grabbel in een poging de vorige liefde uit mijn systeem te wissen. Ik heb zelfs mijn slaapkamer opgeruimd en de po geleegd. Behalve dat ik hieruit kan opmaken dat ik inmiddels een reëel beeld heb opgedaan van wat liefde is en hoe het kan verlopen, vraag ik me nu het volgende af:

Als nu blijkt dat mijn verdriet mij in zulke spaarzame mate teistert omdat ik in feite een gedesillusioneerde oude vrijster aan het worden ben die van ellende maar het eerste heerschap dat aan komt waaien binnenhaalt, hoe keer ik dat dan weer ten goede? Wat ik eigenlijk vraag; welke liefde is in het vervolg groot genoeg om op in te zetten? En als ze niet meer zo groot gemaakt worden als gewenst, de liefdes, doordat ik ouder word en me niet snel meer van mijn stuk laat brengen, wat dan beste lezer, wat dan?

Mijn ring moet op een gegeven moment weer af, zoveel is wel duidelijk. Maar nog even niet hoor, nog even niet.

Treurnis

Omdat ik in de rouw ben, vergeef ik mezelf net iets teveel. Zo heb ik dit weekend -dronken, het moet gezegd- een potentiële werkgever de huid vol gescholden en heb ik op één van de eerste mooie dagen van het jaar voornamelijk in bed liggen huilen. De vloer van mijn slaapkamer ligt bezaaid met kleding- vies en schoon door elkaar heen- en de po die ik voor nachtelijk moeten gebruik, raakt langzaam maar zeker overvol. Het was de taak van Ex die te legen.

Niettemin douche ik elke dag, trek ik zelfs een schone onderbroek aan, maak ik me op en eet ik zo nu en dan iets. Niet veel, edoch. Afvallen moest ik toch. Kantoor blijkt ineens een toevluchtsoord en zo kan ik niet anders dan concluderen dat elk voordeel z’n nadeel heb.

Uitzet

Vriend heeft mij – omwille van zijn persoonlijke ontwikkeling – bedrogen. Ik ben dus weer alleen en dat is even wen(n)en.

Vandaag ben ik begonnen aan de grote schoonmaak. Alle boeken die Vriend (hierna; Ex) mij gaf en die ik nooit gelezen heb en alle boeken die ik hem gaf en die hij nooit heeft gelezen, kwamen allemaal onder in de wasmand terecht die ik ooit van hem gekregen heb. Daarbovenop een stapeltje dvd’s die we nooit gekeken hebben – of in ieder geval nooit samen – en daar weer bovenop een hele bups vies wasgoed. Onderbroeken en sokken, eenlingen voornamelijk. Typisch.

Toen ik een aantal jaren geleden jarig was en nog in de overtuiging oud te worden met de Dichter – de voorganger van Ex – kreeg ik van hem het Neurotisch Handboek cadeau. Het is een belachelijk schrijfsel met tips om zo ongelukkig mogelijk te kunnen worden, natuurlijk met een ludieke knipoog van de gestoorde schrijver. De Dichter dacht mij er werkelijk een plezier mee te doen, want voorin had hij met krullerige letters iets gekrabbeld in de trant van wat-fijn-toch-dat-je-altijd-zo-zit-te-zeiken-daardoor-verdiept-onze-relatie-maar-al-te-zeer. Woest was ik, zoals men zich wel voor kan stellen.

Dit flut van een boek prijkt nu bovenop alle zooi die – als Ex het niet heel gauw bij me weg haalt – deze zondag nog bij het grofvuil komt te staan. De bladzijde waarop de Dichter mij destijds zo smalend had toegesproken heb ik losgescheurd en op het titelblad staat nu geschreven; Doe er je voordeel mee, zak. Ik dacht, wijsheid moet je doorgeven.

Stoppen

Als ik íets goed kan, dan is het wel doorgaan. Oh, ik ben zo goed in doorgaan. Ik kan doorgaan tot ik erbij neerval. Ik win inmiddels hardloopwedstrijden op mijn tandvlees, dat er aan gewend is geraakt dat ik het, verzwaard met het aanzienlijke gewicht van Ziel Onder Mijn Arm, vertrappel.

Ik leur tot ver na sluitingstijd om nog één rondje, ik rook nádat ik mijn tanden heb gepoetst de laatste sigaret van de-avond-ik-wou-dat-’ie-nooit-voorbij-ging, ik blijf jarenlang om de verkeerde vent heendraaien, ik voltooi opleidingen die me ongelukkig maken, verslijt schoenen tot op het bot, schep vier keer mijn bord vol, slaap twaalf uur per nacht, douche steevast een uur, ruim, een column schrijven kost me zo’n beetje een halve dag en ik kauw al jaren systematisch de binnenkant van mijn wangen kapot. Gewoon omdat ik niet kan stoppen en daarmee steven ik onverbiddelijk af op een diep, diep ongelukkige toekomst.

Mensen die stoppen zijn in mijn ogen helden. Altijd al geweest. Stoppen vergt lef, doorzettingsvermogen (heb ik!) en een flinke portie zelfkennis. In mijn ideale wereld stoppen alleen zij die weten wie ze zijn, wat ze kunnen en wat ze willen.  Ik voeg me per vandaag, met een enorme dosis fake it till you make it, bij hen. Stoppen is immers ook een soort van opnieuw beginnen.

Ik stop met roken, ik stop met mijn studie (wat maakt dat ik volgens mijn introductie-pagina enkel nog zwem, wat per definitie onwaar is, doch vanuit metafysisch oogpunt bekeken een zekere kern van waarheid bezit), ik stop met langslapen, excessief drinken, mijn nek kraken en zonder mijn gezicht schoon te maken naar bed te gaan. Ik ga mooie dingen doen. Die ook nog eens goed voor de gezondheid zijn. Dingen waarbij, als het even kan, geen computers, kantoor-units, flexplekken, loonstrookjes en incheck-kaarten in het spel zijn.

(Oh heer, leid mij naar de eeuwige WW-velden.)

En toen kwam er een olifantje met een hele lange snuit, en die blies het verhaaltje over het meisje dat altijd maar doorging,

hartstikke uit.