Van Kleine Zus kreeg ik toen ik de Dichter achter mij liet, een mooie zilveren ring met een snoezige inscriptie: “Wees trouw aan jezelf”. Er had natuurlijk moeten staan “Wees dan op z’n minst trouw aan jezelf”, maar een gegeven paard kijken we nu eenmaal niet in de bek. Ik draag de ring gedwee, niet alleen omdat het een mooi sieraad is, maar ook omdat het me eraan herinnert dat het goed is zo. En dat het woord ‘alleen’ de woorden ‘al’, ‘in’ en ‘één’ in zich draagt. Weet je wel.
Probeer je er maar geen voorstelling van te maken, maar gisteren bleef ik met mijn ring achter de verwarming hangen toen ik poogde de gordijnen open te trekken. De ring, waar anders zoveel liefs vanuit ging, sneed genadeloos in het vlees van mijn ringvinger, waar nu een schitterende rode streep prijkt. Ik draag de snee met verve. Zonder ring, die past er niet meer overheen, want rondom de snee is mijn huid blauw uitgeslagen, pijnlijk en opgezwollen.
Ik probeer dit ongelukkige voorval maar als een betekenisvolle gebeurtenis te lezen. Als een soort waarschuwing, een boodschap, of juist een aanmoediging. Misschien is de tijd wel rijp om het suffen te staken en me schaamteloos in de singlesmarkt te storten. Gewoon, voor de gein. Kleine Zus – die soms gedachten lijkt te kunnen lezen – moedigt me al een tijdje aan mijn kansen te wagen in de virtuele singlesmarkt, daar gebeurt het allemaal tegenwoordig, zegt ze. Ze kent wel vijf stellen (verliefd, verloofd, getrouwd) die elkaar daar vonden. Dat geeft de burger moed! Maar hee, ik ben tof, dus nee.
Vandaag werd ik – verrassing – per mail tóch gefeliciteerd met mijn eigenste account op lexa.nl. Ik weet wie ik daarvoor mag bedanken.
Bedankt.
Mijn profiel is vandaag alleen al 22 (zegge; tweeëntwintig) 112 (zegge; honderdtwaalf) keer bezocht, er is vier zestien keer met me ‘geflirt’, ik heb drie achtentwintig geschreven berichten ontvangen en één waaghals probeerde met me te chatten (zonder succes, de idioot).
Heftig.
