Ik heb de klok weer een batterij gegeven. Ex kon er niet tegen, dat getik, dus ik leefde een tijd lang tijdloos. Dat was mooi zolang het duurde, maar nu is het genoeg geweest. Hence de batterij.
Had ik al verteld dat ik verhuisd ben? Mijn klok hangt prachtig in mijn nieuwe huis. Waar ik nu woon, klingelt de Westertoren me wakker, vooral op zondagochtend. Er rijden paardenkoetsen door de straat als het mooi weer is en op de hoek staat vaak een clubje muzikanten te spelen. Er zingen ook nog vogels in de tuin en af en toe draait de overbuurman Puchini, met de ramen open.
Met mijn lopende klok erbij is het tegenwoordig een kakofonie van geluid, bij mij thuis. Herrie bijna. Je zult er je best moeten doen om te geloven dat je alleen op de wereld bent. En dat, beste lezer, bevalt mij wel.
