Ik ging een avondje speed-daten, zo kwam het. Ik schreef me in bij de avond voor hoger opgeleiden tussen de twintig en dertig jaar, want je bent zo oud als je je voelt en goed beschouwd behoor ik ook tot die categorie. Omdat alle vierenvijftig aanwezigen besloten zich collectief over de schaamte heen te zetten, werd het best een gezellige avond, dat moet gezegd. Elke drie minuten een andere tafelheer, kletsen kletsen kletsen en dan maar de ja of de nee aankruisen. Zeg je allebei ja, dan krijg je elkaars contactgegevens. Superleuk. Na de tiende wissel van de wacht bijvoorbeeld besloot ik tot onderwerp van gesprek maar eens mijn leeftijd te nemen, je moet toch ergens beginnen. Ik begon nog hopend op een compliment en zei “volgens mij ben ik een van de oudsten hier”. “Dat denk ik ook”, sprak de Mafketel tegenover mij, die in ieder geval met reden zijn toevlucht bleek te hebben gezocht tot het speeddaten, me dunkt. Zijn sociale vermogens benaderden namelijk nul maar in drie minuten kun je doorgaans weinig verkloten, zou je denken. Desalniettemin besteedde ik de twee en een halve minuten die daarop volgden met het zorgvuldig inkleuren van het nee-vakje achter zijn naam. Waarschijnlijk had ik zijn opmerking als een voorbode moeten beschouwen, als een waarschuwing of in elk geval had ik toen hij dat zei moeten beseffen dat  de Mafketel me niet per se wilde beledigen én dat hij me onbedoeld goed advies gaf. Ik had me vanaf toen moeten opstellen als een juffrouw tijdens het schoolfeest van de onderbouwers. Maar dat deed ik natuurlijk niet. Nee nee, dat deed ik niet.

Slechts één van de heren daar aanwezig kon mij een beetje bekoren. Bij binnenkomst al hield hij de deur voor me open, in de pauze eveneens, hij kocht een drankje voor me, kwam met een vuurtje nog voordat ik daarom hoefde te vragen en hij keek terwijl hij dat allemaal deed steeds naar me met van die ogen die, nou ja, met van die ogen. Nadat hij na zijn drie minuten van mijn tafetje was opgestaan overwoog ik daadwerkelijk de ja aan te vinken achter zijn naam. Sterker nog, dat heb ik ook echt gedaan. Maar toen de avond vorderde en er zich geen één ander heerschap bij me melde dat een dergelijke indruk op me maakte, besloot ik de ja toch te vervangen voor een nee. Met speeddaten is het immers zo dat, als je op je kaartje hebt aangegeven niemand leuk genoeg te hebben gevonden om nog eens te ontmoeten, je gratis nog een keertje mag komen. Daardoor werd die ene ja ineens eenendertig euro waard. Wat me aan het denken zette. Nu heb ik uit die eenendertig euro tenminste nog een mooie afgang weten te slaan, een belachelijke kater én nog een avondje speeddaten. In een andere leeftijdscategorie.

Don Juan bleek namelijk achtelijk jong, speels en drankzuchtig en daar komt niks goeds van; nadat we ons zo snel als we konden hadden losgemaakt van de met hartjes versierde en met vrijgezellen gevulde ruimte, zetten we koers naar mijn stamcafé bij mij om de hoek. Leek me handig, voor later, zo dicht bij huis. Oh ja, ik zag de hele affaire al voor me. Ik hoefde alleen nog maar het mij zo bekende draaiboekje te volgen en instant bevrediging zou me ten deel vallen. Kwestie van beleefdheden afhandelen. Ik had even gerekend buiten zijn jeugdige mentaliteit.

Och, zo waren wij ook, vroeger. Eerst écht zat worden alvorens tot de daad over te gaan en tegen die tijd waren we dan eigenlijk nergens meer toe in staat. Nimmer stelden we de vraag “zullen we er nog ééntje doen, ééntje dan nog?”. Eerder “is er nog een feest ergens?”. Écht bezopen werden we ongeacht wat we tot die tijd gedronken hadden pas op dat allerlaatste feest, en hoe vroeger op de ochtend en hoe walgelijker de sexuele pogingen die uitendelijk dan volgden, des te meer we in de weken daarop spraken van een memorabele en geslaagde sleepover.

Ik zag Don Juan zijn interesse in mij verliezen toen ik mijn oogleden al aan het begin van de nacht nog maar half wist op te hijsen en ik enkel schaapachtige geluiden wist voort te brengen. Ik kon in ieder geval niet meer ingaan op zijn uiteenzetting over de algemene gesteldheid van allochtone kinderen in Amsterdamse achterstandswijken. Ik lachte laveloos en knipperde enkel met mijn ogen. Eerst met mijn linker, toen met mijn rechter. God, wat wilde ik graag naar bed en niet eens meer noodzakelijk met hem. Uit zijn ogen sprak tegen die tijd ook iets heel anders, in ieder geval niet meer dat ene. Heel veel duidelijker worden de dingen meestal niet; hij hoefde niet meer.

“Waar gaan we nu heen?”. Daar was ‘ie hoor.

“Naarruis”, probeerde ik nog. Natuurlijk nam hij mijn wens om te bed te gaan niet als een uitnodiging, maar als een dankbaar excuus om me lekker in het donker alleen naar huis te laten waggelen. Fiets aan de hand, op de trap in slaap vallen, zo dronken.

En toen ging hij ergens in de nacht gauw een jong ding versieren om ‘m nog even halfzacht tegen aan te kunnen leggen.

Top avond.

Freelancers leven het goede leven, dat weet iedereen. Ze hebben zeëen van tijd, delen hun eigen uren in, kunnen verre reizen maken wat ze maar willen en van een borrel zijn ze ook niet vies. Genieten, dat is het credo van de Freelancers! Kán het nóg beter? verzuchten ze met een dwaze glimlach rond hun mond al roerende in een enorme kop exotische koffie, zittend achter de nieuwste Mac in het hipste café van de buurt. Ze dragen gemakkelijke kleren, die op de een of andere manier toch net wel modieus zijn, wassen hun haren niet tot nauwelijks en lopen op afgetrapte sneakers, gekocht op een verre reis. Maar wat zíjn ze tevreden. Het gemak van de freelancer, het is om jaloers op te worden.

Je hoeft in feite maar één nachtje met een Freelancer door te brengen en één daaropvolgende ochtend om je weer te herinneren dat de droom die freelancen heet in feite een nachtmerrie is. Freelancers worden doorgaans namelijk wakker ergens ver na het middaguur – waarom zouden ze eerder opstaan – met hun gezicht en ziel volmaakt in de kreukels. Omdat er geen kwaadaardige leidinggevende op hen wachtte – liever géén werk – kon er de avond tevoren gedronken worden dat het een lieve lust was, gerookt en gehangen, soms zelfs gesnoven. En bij het wakker worden komt alles wat daarmee werd ontkend, gewoon weer retour. Naar de Freelancer. In het kwadraat. Wat moet ik en wat wil ik, wat kan ik en hoe, de existentiële vraagstukken zijn bij het gloren van weer een zelfstandige dag niet van de lucht. Je ziet het gaan in die slimme koppies.

Op zich vind ik dat natuurlijk helemaal niet zo kwalijk, die Freelance vragen. Er zou alleen op den duur wel een dag moeten zijn gekomen waarop je als een grote jongen of meid onder ogen kwam dat het gewoon zo heel erg gemakkelijk nog niet is, allemaal. Dat het misschien wel een beetje is tegengevallen, groot zijn, en dat het zo zwaar is om elke dag ergens de energie vandaan te halen om betekenisvol te leven, helemaal zelfstandig. Om je ouders niet te haten om wie jij bent geworden, je vrienden niet te vrezen wanneer je ongelukkig bent en alsnog een keuze te maken zelfs al blijft het gevolg daarvan in het ongewisse. Soms zie je het gebeuren, bij begin twintigers; bestaat er iets mooiers dan een jong mens dat zijn kracht ontketent door de onmogelijkheid volmaakt gelukkig te zijn te omarmen?

Freelancers zijn van de soort die de boot hebben gemist. Dat dat twintigers gemiessemuis rond je dertigste lang zo ontroerend niet meer is, dat het iets treurigs heeft wanneer je je tegen die tijd nog steeds niet een soort van hebt weten te verhouden tot het drama dat leven heet, dat hebben de Freelancers maar al te goed begrepen. Daarom gaan na de brunch de emotiegordijnen weer dicht en voert de Freelancer met zo’n overtuiging een nieuwe komedie op, dat hij er in de loop van de dag zélf weer in gaat geloven. Zo tevreden, zo tevreden.

Na de brunch begeeft de vrije vogel zich dan richting het duurste en meest klinisch vormgegeven café van de wijk om daar een aantal uren afwisselend van de voorpagina van de  intellectueelste krant naar de interactieve interface van facebook te staren en terug. Ja hoor, de Freelancer weet precies wat er speelt. Op de voorpagina én op facebook. Ach, stelt de Freelancer zichzelf gerust, netwerken is het nieuwe werken. Daarom sluit de Freelancer zich aan bij wat Freelance-vrienden, die zelf eveneens nog maar net zijn bekomen van de ochtendschrik, om een lekker duur hapje te eten maar het eigenlijk in koor op een zuipen te zetten. Tijdens de afdronk worden er nog even gauw wat klusjes over tafel gesmeten en daarmee is de dag gered; “hij en hij gaat een dingetje organiseren, misschien kan ik wel een dingetje doen. Daarvoor”. Daar moet op gedronken worden hi ha ho, en ze gingen pas weer naar bed wanneer de gewone wereld alweer aan een nieuwe ronde begon.

Maar ik ben Gekke Henkie niet, al stond ik er een poosje bij en keek ik ernaar. Ik pas, liever een loonslaaf. En de volgende keer dat ik zo’n heerlijk vrij ogende jongeman tegen het lijf loop die avances maakt, dan zal ik hem ook eens goed de waarheid zeggen, wat ik je brom. En als hij dan een cynische opmerking maakt nadat ik ben uitgeraasd – want dat doen Freelancers, cynische opmerkingen maken – dan steek ik gewoon mijn tong uit.

Dat zal ‘m leren.

Kleuter.

Henk wil gewoon met z’n tweetjes zijn, samen lachen, samen slapen, verder niets. En ach, wie ben ik om die enkele gast die zich op jaarbasis bij me meldt de toegang te weigeren? Als ik hem dan een paar dagen zo met rust gelaten heb, hem goed te eten, nachtrust en vooral geen alcohol heb gegeven, dan pakt hij op een gegeven moment uit zichzelf zijn spullen weer en vertrekt. Zonder noemenswaardige problemen.

Maar nu: Henk is zo ontzettend humeurig geweest, zo ontzettend vervelend aanwezig de laatste dagen. Hij trapte en bonkte en prikte en zeurde aan één stuk door. Op een gegeven moment heeft hij zelfs zijn hele familie uitgenodigd. Ik kan best veel hebben, zeker van een trouwe vriend, maar toch zeker wel tot hier en niet verder. De maat was vol. Dus ik heb Henk met zachte hand de deur gewezen. Met pijn in mijn hart. Maar hij, direct defensief, geheel in lijn met zijn gedragingen van de afgelopen dagen, trok zich meteen terug in de schuilkelder, blokkeerde daar van binnenuit de deur en begon toen ik voorzichtig aanklopte om een redelijk gesprek te voeren, zonder pardon met traangas te smijten. Ik riep nog “ik heb vakantie hoor!”, maar mijn protest was aan dovemansoren gericht.

Ik ben doorgaans niet te beroerd om mijn ongelijk toe te geven. En als ik niet inzie wat ik in de ogen van de ander heb misdaan, dan wil ik vaak best nog even wat dieper graven om daarna toch nog met behoorlijke inzichten en een welgemeende spijtbetuiging op de proppen te komen. Dus ik heb Henk – die zich nog steeds diep onder het oppervlak verschanst waar hij luidruchtige, stampende en dampende houseparties organiseert – toen ik me realiseerde dat ik sinds zijn komst op geen enkele manier rekening met hem had gehouden en dat hij dáárom zoveel stennis schopte, mijn oprechte excuses aangeboden. Ik heb toegezegd nu écht weer eens normaal te gaan doen, maar dan ook echt normaal. Dus geen dagen meer zonder douchen, geen overmatige hoeveelheden afhaalchinees, geen drank en géén vakantie meer.

Ik denk dat hij  het wel gehoord heeft, mijn excuses. Binnenkort zal hij wel weer vertrekken, als hij uitgeraasd is.

Ongezellig eigenlijk.

Onlangs haalde ik eindelijk -eigenlijk; wéér eens- een diploma. Nu kon het leven van start gaan, fantaseerde ik in de aanloop naar mijn afstuderen. Maar in plaats van een schone lei en onvoorstelbare vrijheid, kreeg ik een studieschuld die paste bij de grandeur van mijn versbakken titulatuur. Niet geheel onverwacht, natuurlijk, maar met de brief die melding maakte van de financiële malaise die mij nu ten deel viel, kwam toch ook de paniek lichtelijk opsteken. Langs lijnen van geleidelijkheid. Langs lijnen van geleidelijkheid. Ging het in mijn hoofd. Doorwerken, doorademen en afbetalen die hap. Niet vergeten te leven tussendoor. Langs lijnen van geleidelijkheid als een onverschrokken veldmaarschalk.

Zo geschiedde, met als resultaat dat ik dolgelukkig en opeens weer in mijn kracht, heerlijk ging slapen. In mijn kleine bed, in mijn kleine huis, zonder zwembad, maar met een grote glimlach rond mijn ongekuste mond.

Dat is wat ik een succesvolle ontmoeting noem; eentje waarbij je doorgaans van een mislukking zou spreken, waar je niets aan overhoudt behalve het waardevolle inzicht – voor volhouders dan – dat weggaan lang zo moeilijk nog niet is als blijven.

Het gebeurde natuurlijk net op de dag dat ik weer eens een ouderwets romantisch afspraakje had. Opeens kwam er niets anders dan gebrabbel uit mijn mond.  Het romantisch perspectief van mijn afspraakje verviel bijna direct, hoewel mijn gestamel en gehakkel de jongeman in kwestie niet eens heel erg leek af te schrikken. Mij des te meer. Ik probeerde me nog met een glibberig gegoochel van idiote bijzinnen – in strekking én aantal –  te redden, maar bij de inzet van zo’n zin al wist ik; ik ben verloren. Van de fluimen gedachtespinsels in mijn hoofd kon ik met de beste wil van de wereld geen chocolade meer maken. Alles deed zich voor als een echo van wat ik ooit dacht zeker te weten, van al mijn aangenomen overtuigingen waren slechts de contouren nog overgebleven. Mijn geest was stom geworden. En is dat nu nog.

Ik ben nog lang niet af.

Eerst begon ik aan een tocht door het gebouw, gewapend met wat schrijfgerei. Op Kantoor heeft iedereen de plicht om – als er geen gesprekken op leven en dood worden gevoerd – de deur open te houden. Dat is mooi, want zo zie je nog eens wat gezichten en bekruipt je misschien af en toe het gevoel dat er echte mensen werken, op Kantoor. Ik hobbelde wat langs al die werkkabines en keek dan steeds overal lekker steels naar binnen in de hoop daar een bekoorlijke man te treffen. In mijn zoektocht naar mannelijk schoon bracht de lift me steeds hoger het gebouw in. Immers, hoe hoger, hoe schoner. Het is net als met lucht.

Zo eindigde ik op de bovenste verdieping, ik paradeerde wat rond en ik was haast zo ver de hoop op te geven, toen ik daarboven toch nog een heerschap vond dat mij bijzonder aanstond. Ik schreef de naam naast de deurpost haastig op een post-itje en zette de afdaling naar mijn eigen werkplek op een drafje in.

Achter mijn bureau opende ik de bedrijfscatalogus waarin alle werknemers met naam, toenaam en functie zijn opgeslagen om te zien welke functie mijn toekomstige vervulde. Toen ik dat gedaan had en ook al had gevonden hoe lang deze heer reeds in dienst was van the firm, rekende ik aan de hand van de cao die ik op internet vond uit hoeveel mijn aanstaande maandelijks ongeveer in het laatje brengt. Ik zag dat het goed was en ik besloot terstond een jurk uit te zoeken.

En zo heb ik mijn dag volgemaakt; ik heb een verlanglijstje gemaakt, de gastenlijst opgesteld, een begroting berekend – niet dat geld belangrijk is, we komen er in om – en ik heb dus een jurk gevonden.

Maandag ga ik me denk ik maar eens voorstellen.

Die witte muis die ik had, werd op een gegeven moment erg ziek. Het begon met kleine wondjes op zijn huid die niet meer wilden genezen, en op een gegeven moment vielen zijn oren er gewoon op een dag helemaal af. Toen heb ik mijn muis – midden in de winter – losgelaten op de dijk om in de vrije natuur te sterven. Waar wel mijn liefde voor het beestje uit spreekt, maar niet mijn verstand van zaken en al helemaal geen inlevingsvermogen.

In de dakgoot van het linker raam aan de voorkant van mijn huis, heeft dit voorjaar een hommelkoningin haar intrek genomen. Hommels zijn volstrekt ongevaarlijke lekkere dikke dommerts – weet ik nu – maar ze maken ook een tering herrie en nu wil het ook nog eens zo dat ik als ik thuis werk gestationeerd ben naast dat linker raam. Met mooi weer de ramen open kon ik de laatste weken wel vergeten dus. Hommels zijn routinematige diertjes – weet ik nu -, ze vliegen altijd dezelfde route en zullen daar ook niet makkelijk van afwijken. Het risico dat ze bij je binnen vliegen is daarom bijzonder klein, vooral wanneer ze hun route bepaald hebben op een moment waarop je de ramen gesloten hield. Hommels leven maar heel erg kort en een hele kolonie is het nageslacht van één enkele koningin. Haar eerste leg bestaat uit alleen maar werksters – tachtig nieuwe binnen een week-  die elkaar in het najaar uit nijd allemaal uitmoorden, en de tweede leg bestaat uit alleen maar mannetjes die in het najaar uitvliegen om elders hun eigen koningin te vinden. Als ze die eenmaal gevonden en bevrucht hebben, gaan zij daarna ook meteen hartstikke dood. Het is een bijzonder volkje, me dunkt.

Toen de wind laatst goed hard stond en ik de ramen nog net niet dicht had gedaan om mezelf tegen het opkomende ongure weer te beschermen, vond één hele dikke hommel zijn weg bij mij naar binnen. Ik pakte zonder omhaal het elektrische tennisracket tevoorschijn waarmee ik normaliter strontvliegen uitroei, en stortte me op het vliegende bolletje. En ik kreeg hem te pakken. De vonken spatten er vanaf en het beest was kassiewijlen. Pas na deze gruweldaad ben ik mij eens gaan verdiepen in de wereld van de hommel. Natuurlijk moest ik huilen toen ik besefte welk een afschuwelijke daad ik had verricht. En dan ben ik nog vergeten te vertellen dat ik eerder al de kap van het nest met een breinaald heb vernield en ook nog liters water bij de beesten naar binnen heb gegoten. Inmiddels weet ik dat hommels niet verhuizen, zelfs niet wanneer er geen huis meer is om in te wonen. Dus de prop wc papier die ik met gevaar voor eigen leven – hangend uit het raam op vier hoog – in de ingang heb gedauwd, zal ook wel weinig uithalen. Mijn schuldgevoel weerhoudt mij ervan het obstakel te verwijderen, de komende dagen zal ik moeten leven met een zacht gezoem dat uit de muur naast mijn werkplek komt, het gezoem van honderd stervende zachtaardige, ongevaarlijke hele lieve kleine vliegende bolletjes.

Ik ben een moordenaar.

Ik werd deze keer opgewacht in het andere land door een goed geoliede machine, compleet met chauffeur en een bordje met mijn naam erop bij de gate, want er moest gewerkt worden daar. Vier sterren hotel, ligbad, sauna, lagoon-achtig zwembad, goed eten op kosten van de zaak en eigenlijk niets te klagen. En toch wist ik in geen tijd de weg naar mijn king size bed te vinden, sliep ik tot ik de volgende dag werd opgehaald en sliep ik ook weer vanaf het moment dat ik in de avond terug bij het hotel werd afgezet.

Op een zekere dag liet ik me overhalen een van de bezienswaardigheden in de buurt te gaan bezien, want het is in het echt altijd anders dan op tv en het gaat om de ervaring. Maar dat werd gerust een fiasco. Ik kon mijn ogen natuurlijk niet openhouden en met lood in mijn schoenen sjokte ik dus op een paar meter afstand achter mijn collega’s aan in de hoop dat ze zo zou ontgaan hoe erg de slaap me op de hielen zat. Gelukkig was de bezienswaardigheid gesloten en helemaal niet anders dan op tv en de rest van de stad was onbehoorlijk lelijk dus mochten we het binnen aanzienlijke tijd opgeven. Iedereen teleurgesteld, behalve ik. Kijk, en dat is dus het voordeel.

Toen ik eindelijk weer naar huis mocht, liet ik me drie uur te vroeg naar het vliegveld escorteren, trok me aldaar terug tussen de zakenmannen in de vip-lounge (jawel), begon te drinken (gratis, slecht bedacht) en daarmee kwamen ook de tranen los, zonder enig idee waarom. Het zal wel vliegangst zijn, fluisterden de twee mannen naast me naar elkaar toen ik in het vliegtuig een paar uur later nog steeds zat te wateren. Zal het? Dacht ik. Vliegangst. En toen ik me realiseerde dat ik door al het geslaap en gepieker helemaal verzuimd had tot me door te laten dringen dat ik met reden – namelijk omdat ik iets kán – naar dat verre land mocht afreizen, besloot ik dat buurman en buurman gelijk hadden. Het was deze keer wel degelijk vliegangst. Filosofisch gezien dan.

De uitslag zag eruit als een soort spekje, een vlieger op zijn kant. De bijbehorende uitleg van die vorm droeg de titel vuurzoeker, want vuur, dat heb ik niet en daarom moet ik er naar op zoek. Wel water, veel water, het lafste element van al, dat heb ik  natuurlijk weer wel. Het blad vertelde mij dat ik vele kwaliteiten bezit, maar -en nu komt het- dat ik door mijn waterigheid wel scheppende krachten mis. Ik mis scheppende krachten. Hoewel ik het liefst enorm had gelachen om de stelligheid waarmee dit toonbeeld van lectuur mij voorspelde dat ik nooit ook maar iets tot stand zou kunnen brengen -want de uitleg ging nog verder-, sloeg ik ook enigszins aan het piekeren. En zo zat ik ineens aan de keukentafel intens ontevreden te zijn over mijn afwezige daadkracht, mijn minimale creativiteit en mijn volstrekte gebrek aan scheppingskracht. Inderdaad, niets van wat ik ooit deed verzon ik zelf, verzuchte ik vol zelfmedelijden. Niets zette ik ooit zelf in gang. Daar moest maar eens verandering in komen, besloot ik en met een ongekende trefzekerheid mieterde ik het blad met test en al in de vuilnisbak.

Natuurlijk denk ik dan ook aan Ex, met wie ik dat best ambieerde. Gare baf, zure paf en wat niet al,  maar één en één is twee en Ex en ik zijn dat niet. Laat staan drie en al helemaal geen zeven. Ik mag me dus best rijk rekenen. Deze week dan.

Van de weeromstuit heb ik besloten nog even op Kantoor te blijven werken. Eventjes maar, en ook niet te veel, gewoon een beetje. Want wat de schoonmaker kan, kan ik ook; dansen terwijl er nog wat aan kant gemaakt moet worden.

Wanneer je je eens af vraagt wat je nu werkelijk voelt voor iemand, kan ik je van ganzer harte aanbevelen eens een ontzettende grafrede voor iemand te schrijven. Je zult versteld staan van wat er in je opkomt, wat je altijd al hebt willen zeggen, maar nooit gedurfd hebt, of soms zelfs nog niet eens geweten had. Heel verhelderend, is het. En een beetje droef, natuurlijk. Luguber, ook wel. Je moet het zeker niet te vaak doen, het mooiste is als je jezelf zo nu en dan ineens aan het schrijven vindt. Dat je dan tranen met tuiten huilt om een fictief verlies. En soms blijkt dan dat je juist al lang verloren had. En precies daarom, dáárom, beste lezer, zul je het eens moeten proberen.

Ik werd verliefd op een chaotische kleuter die door een selfish phase bleek te gaan. Daarnaast heb ik toch maar met pijn en moeite een soort van einde gebrouwen aan mijn studie. Nu heb ik dus zo goed als drie diploma’s, geen man en nog stééds geen uitzonderlijk beloftevol toekomstperspectief. Wel heb ik een nieuw huis, een kantoorbaan – een kleintje – en alle tijd. Aan de basisvoorwaarden voor een gelukkig leven is daarmee hartstikke voldaan. Met recht roep ik dus nu recht zo die gaat, en ik bewijs ook eens te meer dat je nooit te oud bent om opnieuw te beginnen. Abeltje en ik, we hebben er weer zin in.

Mijn taak van de dag is morgen helpen paardenbloemen steken in de tuin bij Oma. Oma geniet zich altijd suf wanneer ik dat kom doen, elk jaar zo’n beetje rond deze tijd. Ik kan voordien altijd een telefoontje verwachten waarin ze steen en been klaagt over hoe vol het grasveld er weer mee staat dit jaar en als ik dan volstrekt vrijwillig maar weer eens aanbied om een dagje gaten te komen slaan in haar anders zo voortreffelijk verzorgde gazon, is het je-bent-een-lieverd niet van de lucht. En als ik dan gekomen ben en een aantal uur stilzwijgend en een beetje nors heb lopen zwoegen – terwijl zij dingen doet die zonder resultaat lijken te blijven, er verdwijnen in ieder geval geen paardenbloemen mee-, zegt ze altijd hoe gezellig het wel niet is om samen in de tuin te werken.

Wanneer ik na die dag hard werken met stekende blaren op mijn handen in de trein terug naar huis zit, realiseer ik me – dit keer dus op voorhand – dat dit ritueel dat we nu al een aantal jaar heel secuur uitvoeren alles behalve inwisselbaar is voor Oma. Oma heeft namelijk vier tuinmannen en minsten evenzoveel andersoortige mannetjes die altijd in een poep en een scheet voor haar klaarstaan. Om een lampje in te draaien, een brief te posten, de boodschappen te doen, de auto naar de keuring te brengen, een dakkapel te bouwen. Wie ze ook kan strikken, het is haar om het even, als het klusje maar geklaard wordt zonder dat zij er vuile handen bij krijgt. Maar Oma heeft heel specifiek mijn hulp nodig bij het paardenbloemensteken, die van niemand anders. Dat stemt mij trots en melancholiek  tegelijk, gezien de tegenzin waarmee ik mijn rol  in het geheel vervul.

Morgen ga ik extra mijn best doe. Misschien lach ik er ook wel bij. Sporadisch dan, straks raakt ze nog in de war als ik vrolijk sta te steken en is daarmee heel de jeu van het gebeuren af.

Dat komt, ik laat de tuindeur graag dag en nacht openstaan. Vind ik fijn, om in de grote stad net te doen alsof er helemaal geen gevaar dreigt. Ik ken iemand die heilig gelooft in dat wat je denkt daarom ook werkelijkheid wordt, dus zolang ik maar denk dat er niets zal gebeuren, zal er ook niets gebeuren. Bovendien heb ik  geen kostbare spullen, kan mij het schelen.

Die poes dus, zag ik vandaag toevallig aanstalten maken om mijn keuken te betreden. Ik betrapte hem op heterdaad, dus ik maakte zo’n poezen-lok-geluidje om zijn aandacht te trekken. Zo van, ik weet wel waar jij mee bezig bent. Het beest keek verschrikt op, ik hing namelijk uit het raam recht boven hem. Nu weet ik toevallig dat katten van nature graag wie-het-langst-zonder-knipperen-kan spelen, daarmee vestigen ze hun positie in de hiërarchie. Dus toen dat beest mij aankeek, en bleef aankijken, staarde ik terug. Ík ben de baas, dacht ik nog.

Zo stonden we dan, minuten lang. Het begon me op den duur te duizelen en inmiddels zag ik niet precies meer waar de ogen van het beest zaten, ik staarde gewoon maar en de tranen liepen me over de wangen. Tien minuten lang. En ik heb het opgegeven. Ik heb verloren. Van een kat. Och, de teleurstelling.

Toen de poes daarna aanstalte maakte om de keuken in te hobbelen, heb ik gewoon op z’n mens’ enorm stampei gemaakt, waardoor ik alsnog niet verwacht dat hij heel binnenkort opnieuw zijn opwachting zal maken. Ik wil best meespelen, maar ik wil wel winnen. En zeker van een poezebeest.

Nu net, klokslag goede vrijdag, viel dat kitscherige schilderij met behoorlijk kabaal van de spijker en vernielde al doende een lamp waar ik geen vervanging voor heb. Jezus is gevallen en het licht is uit. Hoe vind je die?

Ik heb het maar weer opgehangen, het schilderij. Wat moet je anders, zo met pasen.

Mijn ambtenaar heette Katrien.  Ze sprak met een licht Duits accent. Ze had rood haar, veel te kort, waaraan je kon zien dat ze op vrouwen valt. Maar niet op mij. Oh nee, niet op mij.

Ze zei me zomaar dat ze mijn houding “ik weet niet, heel vervelend” vond. Waarop ik haar aan haar guitige haren met haar guitige kop op de tafel had willen klatsen. In plaats daarvan zei ik “ik waardeer het enorm, dat je je daar gewoon over uitspreekt”. Daarop zat ik het gesprek uit en vergezeld door een gierende huilbui verliet ik het pand.

Katrien ligt nu waarschijnlijk lekker te slapen, ze is trots op zichzelf dat ze zo eerlijk is geweest vandaag. Ze droomt van de ambtenarenhemel. Waar iede-fucking-reen, net als ik vanmiddag, zo hysterisch dolblij is om een uitkering bij haar aan te mogen vragen, en dat ze dan en passant ook nog even opgevoed worden, dat ze haar om de nek vliegen en in de rondte draaien en zoenen tot ze duizelig wordt.

Wat mij betreft krijgt Katrien de tering.

Had ik al verteld dat ik verhuisd ben? Mijn klok hangt prachtig in mijn nieuwe huis. Waar ik nu woon, klingelt de Westertoren me wakker, vooral op zondagochtend. Er rijden paardenkoetsen door de straat als het mooi weer is en op de hoek staat vaak een clubje muzikanten te spelen. Er zingen ook nog vogels in de tuin en af en toe draait de overbuurman Puchini, met de ramen open.

Met mijn lopende klok erbij is het tegenwoordig een kakofonie van geluid, bij mij thuis. Herrie bijna. Je zult er je best moeten doen om te geloven dat je alleen op de wereld bent. En dat, beste lezer, bevalt mij wel.

Wanneer je in de rouw bent, is het dragen van een ring het beste wat je kunt doen.  Geen kerel waagt zich tegenwoordig nog aan een getrouwde vrouw en als ‘ie toch zo stom is, dan altijd nog met het veilige idee dat het wel bij wat flirten zal blijven. Zo heb je als single vrouw alle tijd het verleden eens rustig te overdenken.

En toch, ik lijd niet meer zoals vroeger. Vroeger at ik tenminste niets meer – zo nu en dan een banaan-, sliep ik slecht en liet ik alles wat ik zorgvuldig had opgebouwd met een enorme rigueur en met onmiddellijke ingang uit mijn handen kletteren wanneer ik werd bedrogen dan wel bedrogen had. Maar nu doet het scheiden me- deze week dan –  weinig. Ik ga op tijd naar bed, poets zelfs mijn tanden voordien – behalve gisteren dan-, eet heel gezond en drie keer per dag, ik ben niet aan de drank gegaan en ik gooi mijn lijf ook niet te grabbel in een poging de vorige liefde uit mijn systeem te wissen. Ik heb zelfs mijn slaapkamer opgeruimd en de po geleegd. Behalve dat ik hieruit kan opmaken dat ik inmiddels een reëel beeld heb opgedaan van wat liefde is en hoe het kan verlopen, vraag ik me nu het volgende af:

Als nu blijkt dat mijn verdriet mij in zulke spaarzame mate teistert omdat ik in feite een gedesillusioneerde oude vrijster aan het worden ben die van ellende maar het eerste heerschap dat aan komt waaien binnenhaalt, hoe keer ik dat dan weer ten goede? Wat ik eigenlijk vraag; welke liefde is in het vervolg groot genoeg om op in te zetten? En als ze niet meer zo groot gemaakt worden als gewenst, de liefdes, doordat ik ouder word en me niet snel meer van mijn stuk laat brengen, wat dan beste lezer, wat dan?

Mijn ring moet op een gegeven moment weer af, zoveel is wel duidelijk. Maar nog even niet hoor, nog even niet.

Onlangs had ik eens de tegenwoordigheid van geest wat langer uit te hangen. Trots als een pauw draaide ik me naar de pot en drukte vol-automatisch de spoelknop in toen mijn oog getrokken werd door iets glimmends op de vloer. Het was mijn druppel. Op de vloer. Nog gehaaster dan ander griste ik naar de rol en trok zo hard dat er geen velletje losliet maar een hele  stroom aan papier door de kleine ruimte vloog. Ik graaide wat bij elkaar en stootte al doende mijn knie aan de afvalbak en mijn elleboog aan de deurklink.  Het water kolkte in de pot, haast was geboden, dus voor pijn was geen tijd. Het werd een slachtveld, werkelijk.

Zo kwam ik mank en verhit uit het kleinste kamertje. Dit nooit meer, dacht ik nog, en het toiletbezoek daarop lag mijn druppel dan ook keurig op de bril. Fijn, als de dingen gewoon bij het oude blijven.

Niettemin douche ik elke dag, trek ik zelfs een schone onderbroek aan, maak ik me op en eet ik zo nu en dan iets. Niet veel, edoch. Afvallen moest ik toch. Kantoor blijkt ineens een toevluchtsoord en zo kan ik niet anders dan concluderen dat elk voordeel z’n nadeel heb.

Vandaag ben ik begonnen aan de grote schoonmaak. Alle boeken die Vriend (hierna; Ex) mij gaf en die ik nooit gelezen heb en alle boeken die ik hem gaf en die hij nooit heeft gelezen, kwamen allemaal onder in de wasmand terecht die ik ooit van hem gekregen heb. Daarbovenop een stapeltje dvd’s die we nooit gekeken hebben – of in ieder geval nooit samen – en daar weer bovenop een hele bups vies wasgoed. Onderbroeken en sokken, eenlingen voornamelijk. Typisch.

Toen ik een aantal jaren geleden jarig was en nog in de overtuiging oud te worden met de Dichter – de voorganger van Ex – kreeg ik van hem het Neurotisch Handboek cadeau. Het is een belachelijk schrijfsel met tips om zo ongelukkig mogelijk te kunnen worden, natuurlijk met een ludieke knipoog van de gestoorde schrijver. De Dichter dacht mij er werkelijk een plezier mee te doen, want voorin had hij met krullerige letters iets gekrabbeld in de trant van wat-fijn-toch-dat-je-altijd-zo-zit-te-zeiken-daardoor-verdiept-onze-relatie-maar-al-te-zeer. Woest was ik, zoals men zich wel voor kan stellen.

Dit flut van een boek prijkt nu bovenop alle zooi die – als Ex het niet heel gauw bij me weg haalt – deze zondag nog bij het grofvuil komt te staan. De bladzijde waarop de Dichter mij destijds zo smalend had toegesproken heb ik losgescheurd en op het titelblad staat nu geschreven; Doe er je voordeel mee, zak. Ik dacht, wijsheid moet je doorgeven.

Zo kan ik op een droeve werkdag met een gerust hart rekenen op een berichtje met een foto van hem op de wc van een of andere openbare gelegenheid. Hij kijkt steevast guitig de camera in , nèt op het moment dat het breedste stuk zijn weg naar buiten baant. Ik heb al een behoorlijke verzameling van die prentjes. Ik spaar ze om ze hem uiteindelijk, als we gaan trouwen, in boekvorm cadeau te doen.

Vriend en ik, wij houden van het kleinste kamertje. We gaan er altijd samen heen en bespreken er het leven. We waarderen de grootte van elkaars legsels en we knippen ook elkaars teennagels, drukken elkaars puisten uit en ruften om het hardst. Vriend en ik zijn, zonder twijfel en zonder enig overdrijven, ontzettende viespeuken.

Kleine Zus heeft mij aanvankelijk nog gewaarschuwd; alles leuk en aardig, maar juist die viezigheid gaat je op den duur het meeste tegenstaan. Dat was een grove leugen. De oksel van Vriend, ik zou erin willen wonen. Als Vriend de hort op is, dagen in een hotel in kleinzielige stad zit of voor mij een presentje aan het kopen is – gewoon, zomaar – dan mis ik zijn geuren ontzettend. Wij stinken de toekomst in.

Mijn kantoor heeft zwart marmeren vloeren, spierwitte muren, twaalf verdiepingen die er allemaal hetzelfde uitzien en vier liften die je naar believe naar die verdiepingen vervoeren.  De liftschaten zitten midden in het pand en de deuren die je de toegang ertoe ontzeggen, tenzij je een pasje bezit – met een overbelichte foto erop, genomen op je eerste werkdag, met een glazige blik, al met het vage vermoeden verkeerd te zitten- doen een vergeefse poging je ervan te overtuigen dat er alleen een nog kwaadaardiger buitenwereld bestaat dan de kwaadaardige wereld tussen deze muren; het giert dat het een aard heeft.

Er zijn ook ramen op mijn kantoor. Ze kunnen niet open. Wel is er klimaatbeheersing. Klimaatbeheersing. Natuurlijk is de klimaatbeheersing kapot. Hartstikke kapot zelfs; het ene moment nadert de temperatuur het nulpunt, het andere moment zweet je haast van je ergonomische stoel af. De luchtvochtigheid laat ook te wensen over. Het zal daar wel mee te maken hebben dat er in het hele pand geen echte plant te vinden is. Wel plastic planten, och ja, die zijn er wel.

Er zijn natuurlijk ook mensen op mijn kantoor. Maar die praten niet met elkaar. Wel roddelen ze over elkaar, op fluistertoon, niet eens zo dat het onopgemerkt kan blijven. Ze verdienen geld, zodat ze nadat ze dat gedaan hebben iets leuks kunnen gaan doen. Ik vraag me af wat dat is, iets leuks.

Ik heb besloten te stoppen met werken op mijn kantoor. Logisch. Ik had er toch al niet zo’n band mee, dus ik verwacht niet dat het afscheid me zwaar zal vallen. Je begrijpt dat het leven van ná toen-er-nog-klimaatbeheersing-was heel wat mogelijkheden biedt. Zo verwacht ik in ieder geval af te komen van mijn huilbuien zo ‘s ochtend op de fiets s’ middags op de fiets en ‘s avonds in bed. Dat zou, vind ik, al een behoorlijke oogst zijn.

Ik hou je op de hoogte

Probeer je er maar geen voorstelling van te maken, maar gisteren bleef ik met mijn ring achter de verwarming hangen toen ik poogde de gordijnen open te trekken. De ring, waar anders zoveel liefs vanuit ging, sneed genadeloos in het vlees van mijn ringvinger, waar nu een schitterende rode streep prijkt. Ik draag de snee met verve. Zonder ring, die past er niet meer overheen, want rondom de snee is mijn huid blauw uitgeslagen, pijnlijk en opgezwollen.

Ik probeer dit ongelukkige voorval maar als een betekenisvolle gebeurtenis te lezen. Als een soort waarschuwing, een boodschap, of juist een aanmoediging. Misschien is de tijd wel rijp om het suffen te staken en me schaamteloos in de singlesmarkt te storten. Gewoon, voor de gein. Kleine Zus – die soms gedachten lijkt te kunnen lezen – moedigt me  al een tijdje aan mijn kansen te wagen in de virtuele singlesmarkt, daar gebeurt het allemaal tegenwoordig, zegt ze. Ze kent wel vijf stellen (verliefd, verloofd, getrouwd) die elkaar daar vonden. Dat geeft de burger moed! Maar hee, ik ben tof, dus nee.

Vandaag werd ik – verrassing – per mail tóch gefeliciteerd met mijn eigenste account op lexa.nl. Ik weet wie ik daarvoor mag bedanken.

Bedankt.

Mijn profiel is vandaag alleen al 22 (zegge; tweeëntwintig) 112 (zegge; honderdtwaalf) keer bezocht, er is vier zestien keer met me ‘geflirt’, ik heb drie achtentwintig geschreven berichten ontvangen en één waaghals probeerde met me te chatten (zonder succes, de idioot).

Heftig.

Ik kwam thuis en liep niet, zoals ik gebruikelijk doe, meteen door naar de achterkant van mijn koekblik om te zien hoe het er voor stond met mijn liefdesplant. Neen, ik zat eerst uren en uren achter de computer, vergaapte me aan het exhibitionistische gedrag van sommige van mijn naaste vrienden, bekeek een stomme aflevering van een stomme serie  en pas toen de klok al lang middernacht  had geslagen en ik moede oogleden begon te krijgen, liep ik eens naar de andere zijde waar ook mijn bed staat.  Zat ik er al die tijd zo goed als met mijn neus bovenop, heb ik niets gemerkt. Er was geen redden meer aan.

De knak werd quasi ondersteund door het koord waaraan ik hem onlangs nog aan de gordijnroede heb bevestigd. Voor extra steun, begrijp je wel. Heeft ‘ie zich zomaar aan mijn liefde opgehangen.

De aanblik van die laatste paar levenloze bolletjes, dichter bij de grond dan ze lief was, viel me zwaar en zonder er verder lang over na te denken heb ik Mon Cherrie, hoppa, op het balkon gezet, tussen de urnen van zijn voorgangers. Alsof ik er voor betaald had begon het direct uitbundig te sneeuwen en in een mum van tijd bleef er van mijn trots slechts een wat vreemd gevormde sneeuwpop over.

Ik vanachter het glas, één langzame traan over de wang. Vioolmuziek. Fade out.

The End.

Ik heb door het hele huis post-itjes opgehangen: “Af en toe water geven”, Mon Cherrie herinnert me er niet meer aan.

Toen ik dat kookboekje inkeek, kreeg ik zomaar trek. Hele erge trek. En ik at en ik at en ik at! Af en toe huilde ik daar dan wel hete tranen bij, dat moet gezegd, maar ik at mijn buikje vol. Alsof mijn maag mij nu ook toestemming had gegeven.

Hoe dan ook, ik ben inmiddels een maand opnieuw begonnen, hoe staan de zaken er eigenlijk voor? Nou, laat me je vertellen, het had best wat voeten in de aarde. Ik moest ervoor naar de andere kant van de wereld en terug vliegen, maar het loont:

• Voor romantiek heb je maar één iemand nodig: Gisteren fietste ik tegen de klok van heel erg laat naar de andere kant van de stad (écht, maar dan ook écht de andere kant van de stad). Door de kou. In het donker. Alleen. Romantisch.
• Ik ben gestopt met studeren, wat van mij natuurlijk geen drop-out maakt, maar een held. Doorgaan is voor mietjes. (in overeenstemming met mijn voornemen om stomme dingen te doen en mezelf daar hartstochtelijk voor te vergeven)
• Persoonlijke hygiëne: Er staat géén afwas op mijn aanrecht en ik heb deze maand al twee keer mijn bed verschoond.
• Al mijn planten zijn in leven (vorige week heb ik een tomaatje geoogst, wat absurd is in december, hij smaakte dan ook nergens naar)(Ik zag van de week een boom in bloei staan!).

Recht zo die gaat!

Ik leur tot ver na sluitingstijd om nog één rondje, ik rook nádat ik mijn tanden heb gepoetst de laatste sigaret van de-avond-ik-wou-dat-’ie-nooit-voorbij-ging, ik blijf jarenlang om de verkeerde vent heendraaien, ik voltooi opleidingen die me ongelukkig maken, verslijt schoenen tot op het bot, schep vier keer mijn bord vol, slaap twaalf uur per nacht, douche steevast een uur, ruim, een column schrijven kost me zo’n beetje een halve dag en ik kauw al jaren systematisch de binnenkant van mijn wangen kapot. Gewoon omdat ik niet kan stoppen en daarmee steven ik onverbiddelijk af op een diep, diep ongelukkige toekomst.

Mensen die stoppen zijn in mijn ogen helden. Altijd al geweest. Stoppen vergt lef, doorzettingsvermogen (heb ik!) en een flinke portie zelfkennis. In mijn ideale wereld stoppen alleen zij die weten wie ze zijn, wat ze kunnen en wat ze willen.  Ik voeg me per vandaag, met een enorme dosis fake it till you make it, bij hen. Stoppen is immers ook een soort van opnieuw beginnen.

Ik stop met roken, ik stop met mijn studie (wat maakt dat ik volgens mijn introductie-pagina enkel nog zwem, wat per definitie onwaar is, doch vanuit metafysisch oogpunt bekeken een zekere kern van waarheid bezit), ik stop met langslapen, excessief drinken, mijn nek kraken en zonder mijn gezicht schoon te maken naar bed te gaan. Ik ga mooie dingen doen. Die ook nog eens goed voor de gezondheid zijn. Dingen waarbij, als het even kan, geen computers, kantoor-units, flexplekken, loonstrookjes en incheck-kaarten in het spel zijn.

(Oh heer, leid mij naar de eeuwige WW-velden.)

En toen kwam er een olifantje met een hele lange snuit, en die blies het verhaaltje over het meisje dat altijd maar doorging,

hartstikke uit.

Ik heb geprobeerd de pijn wat te verzachten met de Neef. De Neef is niet míjn neef - God verhoede – maar de neef van mijn goede vriend de Filosoof. De Filosoof heeft ook last van de vallende blaadjes. De Neef vermoedelijk evenzeer, waarom anders zou hij zich vrijwillig tot springveerkussen laten degraderen? Mijn Vader heeft het, mijn Moeder, Mijn Vriendin, de Actrice, de Feminist, de Columnist en de Dikzak. Allemaal. Mijn vriend De Patheet heeft er natuurlijk het meeste last van. Hij heeft zelfs paniekaanvallen van de donkerte gekregen. Voor opluisterende woorden hoef ik bij mijn vrienden dus niet aan te kloppen.

Kleine Zus, die niet zozeer jonger is dan ik (we zaten zelfs bij elkaar in de klas)  maar wier kruin ik wel degelijk van boven kan zien wanneer ik op platte voeten voor haar sta, houdt juist van de winter. “Lekker knus, kaarsje aan, dekentje over de voetjes”.  Ik daarentegen, ga ervan aan de drank.

Kleine Zus nodigt me af en toe nog welwillend uit voor een oud Hollands bordspelletje en een mok warme dit of dat zonder alcohol aan de keukentafel, maar aldaar gezeten bekruipt me steevast de angst elders mijn vaccin tegen de kou mis te lopen, die natuurlijk precies tot op dat moment met een biertje in zijn hand aan de bar van de kroeg aan de andere kant van de stad stond te wachten op een jonkvrouwe in nood als ik, maar die nu ze toch niet is gekomen, zelf dan ook maar op huis aan gaat. Handschoenen aan, sjaal om, mutsje op. En een glimlach, want hij is een rasoptimist.

En als Abeltje en ik binnen stappen, vastbesloten om de winter te komen verdrinken, staat hij daar precies zo, slaakt een zucht van herkenning en dan betaalt hij met een resoluut doch vriendelijk gebaar de rekening en tilt hij me zonder dat ik ook maar een druppel heb gedronken, ”ik red je wel”, en alsof ik helemaal niets weeg, over de drempel, zo de koude avond weer in die nog jong is en opeens niet zo koud meer voelt nu mijn vaccin hem trotseert met zwierend zwaard en warm gelach. En dan gingen we in een bed met schone lakens naar All you need is love kijken, de kersteditie, en voor we het wisten was het weer lente.

“Ah, ben je daar weer?”, “Dag dokter. Ik ben zo misselijk, ik bloed, ben duizelig, er hangt een dingetje uit mijn kont. Dokter, ik heb denk ik kanker.”

En dan is het altijd lachen geblazen. Mijn dokter vindt mij en mijn klachten blijkbaar heel geestig.

Vooruit dan maar, laat je broek zakken, trek je truitje uit, even kuchen. En dan stuurt hij me steevast met een bemoedigend schouderklopje en een laatste schaterlach naar huis. “Gezellig weer.”

Blijkbaar ben ik voordat ik vertrok vergeten het vuilnis buiten te zetten. De vuile vaat stond ook nog op het aanrecht. Googleplex fruitvliegjes vlogen me bij binnenkomst om de oren, alsof nota bene ík de indringer was. De vuilnisbak zat van binnen én van buiten onder de larfjes, hele kleine ei-gelige kokertjes met nog meer on-affe rot vliegjes erin. Getverdegetver. Ik heb heel even overwogen de strijd aan te gaan, gewapend met een stofzuiger, een bus haarlak en een aansteker. Maar het was gewoon te veel, te veel zeg ik je! Van de weeromstuit  stonden mijn jetlag en ik, totaal niet opgewassen tegen zoveel smerigheid, nog geen 5 minuten later onverrichter zaken buiten. Voorlopig logeer ik bij mijn moeder.

Nieuw voornemen: persoonlijke hygiëne opschroeven tot een aanvaardbaar peil.

In een verwoede poging van mijn ijzeren doos een thuis te maken, heb ik vorig najaar groene vingers genomen. Ik heb gezaaid of mijn leven er vanaf hing. Eerst stonden mijn plantjes binnen, het was buiten nog te koud voor mijn zielige sprietjes en mijn huis bleek prima dienst te doen als broeikas, mede dankzij de zieke thermostaat. Halverwege het voorjaar verhuisden mijn plantjes naar het balkon waar ze in no time allemaal het loodje legden. Mijn troeteltjes bleken niet opgewassen tegen de straffe noorderwind die onafgebroken langsgiert. Één plantje, toevallig mijn lievelings, heeft het overleefd door binnen te blijven.

Mijn tomatenplant draagt momenteel wel 14 tomaten. Cherrietomaatjes. Ze zijn nog groen en een beetje verlegen, maar ik zorg goed voor ze. Elke twee dagen een lekker bakkie water en sinds kort heb ik ze ook van wat ondersteuning voorzien; links en rechts een stokje in de aarde, met tierips aan de fragiele stam vastgebonden. Mijn plant is mijn trots, het bewijs dat ik prima voor mezelf kan zorgen. Immers; als je een plant in leven kunt houden kun je alles in leven houden.

Ik ben nu al twee weken niet meer in mijn koekblik geweest. Ik heb Mijn Beste Vriendin (misschien ten overvloede: Mijn Beste Vriendin is mijn beste vriendin. Omdat ik wanneer het over intermenselijke relaties gaat niet van superlatieven hou, refereer ik voortaan aan haar als Mijn Vriendin. Dat jullie het toch even weten) opdracht gegeven om gedurende mijn afwezigheid één of twee keer met een gietertje langs te gaan. Als ik haar moet geloven heeft ze dat ook echt gedaan. Heerlijk betrouwbaar.

Vandaag, zo heb ik me voorgenomen, ga ik maar weer eens op huus an. Backpack vol schone kleren op de rug en op de fiets dat hele rot end naar de rand van de stad. Ik kom gelukkig niet in een leeg huis aan; mon Cherrie wacht met smart op mijn terugkeer en ook ik sta te popelen om hem weer in mijn armen te nemen. Ik kom eraan mijn liefste!

De Dichter stuurde me regelmatig liefdesbrieven. Échte  liefdesbrieven, van papier en inkt die door de postbode bezorgd werden. Handgeschreven, ook nog. Zo heb ik geleerd dat ik dol, maar dan ook echt dól ben op post. Digitale post vind ik ook leuk, minder, maar ook leuk. Ik schreef natuurlijk brieven terug. Aanvankelijk hadden de mijne de strekking dat ik geen gebruik wenste te maken van de diensten van de Dichter. Het vlees is zwak dus vier hemeltergend mooie schrijfsels later (van zijn hand) ging ik toch voor de bijl. Je zou het best stom kunnen noemen om te vallen voor louter woorden. Maar goed.

Ik ben er zo wel achter gekomen dat er in mij een heel klein kaboutertje woont dat leeft van romantiek. Ik vind dat dat kaboutertje, we noemen hem Imponderabeltje, omdat ik vind dat kaboutertjes best gekke namen mogen hebben, afgekort Abeltje, nog korter; A, heus bestaansrecht heeft. Sterker nog, ik vind dat Abeltje mijn mentor moet worden. Daarom: welkom Abeltje, wees welkom in mijn leven! Wijs mij de weg, leid mij langs schitterende zonsondergangen en geurende boeketten naar de hof van Eden! Ik en mijn jetlag, we zijn er klaar voor.

Het regent nu buiten. Romantisch.

Het gaat al best de goede kant op, vind ik.

Sinds ik op ben heb ik drie stuks fruit gegeten, twee koppen sterke koffie gedronken en vier vijf sigaretten gerookt. De helft van mijn ongewassen zomerkledij zit nog in mijn backpack, de andere helft ligt verspreid over de keukenvloer. Tot ongenoegen van mijn moeder, bij wie ik heb besloten bij te komen. Ik heb kramp in mijn nek van de reis, keelpijn van de airco en enorme zweethanden waarvan ik de oorsprong niet kan achterhalen. Die had ik vroeger ook al, zweethanden. Vroeger, vóór mijn reis. Toen had ik trouwens ook wel eens keelpijn. Nekpijn idem dito. Al met al vertoont dit nieuwe leven vooralsnog behoorlijk wat overeenkomsten met het oude. Met het verschil dat ik ietsje bruiner en een soort van uitgerust ben. Naar verwachting zal ik die staat van zijn niet heel lang kunnen volhouden: Het échte leven -niet te verwarren met het nieuwe- wacht vol ongeduld en de zon laat zich hier voorlopig toch niet zien. Ik neem me voor om:

Rustig aan te doen

Nooit meer iets stoms te doen

Stomme dingen te doen en mezelf daar dan hartstochtelijk voor te vergeven

Minstens één keer per week een bericht te plaatsen op deze blog

Ik zeg: moet lukken. Recht zo die gaat!