Henk

Op zich is de aanwezigheid van Henk helemaal zo’n last nog niet. Op het voortdurende geklop na natuurlijk en de constante twijfel of hij voor anderen net zo aanwezig is als voor mij. Verder vermaken we ons samen wel, in ieder geval als we alleen zijn. Dan houden we heerlijke spa-dagen, waarin ik hem een maskertje geef van tandpasta en andere reinigingsmiddelen en als de stemming er echt goed in zit kan ik hem er zelfs nog wel eens toe overhalen zich door mij te laten opmaken. Henk is mijn en-nu-ga-je-weer-even-normaal-doen-puist.

Henk wil gewoon met z’n tweetjes zijn, samen lachen, samen slapen, verder niets. En ach, wie ben ik om die enkele gast die zich op jaarbasis bij me meldt de toegang te weigeren? Als ik hem dan een paar dagen zo met rust gelaten heb, hem goed te eten, nachtrust en vooral geen alcohol heb gegeven, dan pakt hij op een gegeven moment uit zichzelf zijn spullen weer en vertrekt. Zonder noemenswaardige problemen.

Maar nu: Henk is zo ontzettend humeurig geweest, zo ontzettend vervelend aanwezig de laatste dagen. Hij trapte en bonkte en prikte en zeurde aan één stuk door. Op een gegeven moment heeft hij zelfs zijn hele familie uitgenodigd. Ik kan best veel hebben, zeker van een trouwe vriend, maar toch zeker wel tot hier en niet verder. De maat was vol. Dus ik heb Henk met zachte hand de deur gewezen. Met pijn in mijn hart. Maar hij, direct defensief, geheel in lijn met zijn gedragingen van de afgelopen dagen, trok zich meteen terug in de schuilkelder, blokkeerde daar van binnenuit de deur en begon toen ik voorzichtig aanklopte om een redelijk gesprek te voeren, zonder pardon met traangas te smijten. Ik riep nog “ik heb vakantie hoor!”, maar mijn protest was aan dovemansoren gericht.

Ik ben doorgaans niet te beroerd om mijn ongelijk toe te geven. En als ik niet inzie wat ik in de ogen van de ander heb misdaan, dan wil ik vaak best nog even wat dieper graven om daarna toch nog met behoorlijke inzichten en een welgemeende spijtbetuiging op de proppen te komen. Dus ik heb Henk – die zich nog steeds diep onder het oppervlak verschanst waar hij luidruchtige, stampende en dampende houseparties organiseert – toen ik me realiseerde dat ik sinds zijn komst op geen enkele manier rekening met hem had gehouden en dat hij dáárom zoveel stennis schopte, mijn oprechte excuses aangeboden. Ik heb toegezegd nu écht weer eens normaal te gaan doen, maar dan ook echt normaal. Dus geen dagen meer zonder douchen, geen overmatige hoeveelheden afhaalchinees, geen drank en géén vakantie meer.

Ik denk dat hij  het wel gehoord heeft, mijn excuses. Binnenkort zal hij wel weer vertrekken, als hij uitgeraasd is.

Ongezellig eigenlijk.