Ik heb deze week -vraag niet waarom- zeven onwaarschijnlijk lieve dwergjes tot mijn beschikking. Ze zijn rond de tien jaar oud en maken de meest woeste moedergevoelens in me los. Soms moet ik tranen van ontroering onderdrukken wanneer eentje zich weer van zijn schattigste of pre-puberaalste kant laat zien. Dan wens ik er zo eentje helemaal voor mij alleen om voortdurend mee te mogen spelen.
Natuurlijk denk ik dan ook aan Ex, met wie ik dat best ambieerde. Gare baf, zure paf en wat niet al, maar één en één is twee en Ex en ik zijn dat niet. Laat staan drie en al helemaal geen zeven. Ik mag me dus best rijk rekenen. Deze week dan.
