Toen ik vanavond aan het overwerken was op mijn Kantoor -het zou mijn laatste dag zijn-, kwam rond de klok van best al laat de schoonmaker langs op zijn ronde. Het was een prachtige man, zo eentje met een pikzwarte huid en een spierwitte lach. Ik zag hem toen ik in het rookhol stond te stinken. Hij kwam fris en gewassen binnen, greep kordaat naar zijn zwabber en deed prompt een dansje met zijn gereedschap als partner. Hij kwam zo uit de film gelopen. En ik, ik was werkelijk ontroerd. Wat een tevredenheid, te vinden op een vrijdagavond, veel te laat, terwijl het land feest viert (de koningin is jarig), zomaar in een emmer, een mop en een swingende neger. Geluk blijkt eenvoudig.
Van de weeromstuit heb ik besloten nog even op Kantoor te blijven werken. Eventjes maar, en ook niet te veel, gewoon een beetje. Want wat de schoonmaker kan, kan ik ook; dansen terwijl er nog wat aan kant gemaakt moet worden.
